To może być jeden z ważniejszych wyroków 2026 roku dla frankowiczów.
16 kwietnia 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wydać wyrok w sprawie C-753/24, Rzepacz, skierowanej przez Sąd Okręgowy w Warszawie. Oficjalny kalendarz TSUE potwierdza, że tego dnia o godz. 9:30 przewidziano ogłoszenie wyroku właśnie w tej sprawie.
Na pierwszy rzut oka pytanie prejudycjalne może wydawać się techniczne. W rzeczywistości dotyczy jednego z najważniejszych praktycznych problemów w sporach frankowych: czy sąd może uwzględnić przedawnione roszczenie banku przeciwko konsumentowi tylko dlatego, że przemawiają za tym względy słuszności albo zasady współżycia społecznego? Tak właśnie brzmi sedno pytania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Dla frankowiczów znaczenie tego wyroku może być bardzo duże. Nie chodzi o teorię. Chodzi o tysiące realnych procesów, w których banki po stwierdzeniu nieważności umowy pozywają kredytobiorców o zwrot kapitału albo próbują obronić swoje roszczenia mimo upływu terminu przedawnienia. Według publicznie przywoływanych danych ZBP banki miały na koniec marca 2025 r. około 57,1 tys. własnych spraw przeciwko frankowiczom, więc skala problemu jest realna i bardzo szeroka.
To warto powiedzieć bardzo prosto.
W opublikowanym pytaniu prejudycjalnym warszawski sąd zapytał TSUE, czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz zasady skuteczności, proporcjonalności, pewności prawa i prawa do sądu należy interpretować tak, że sprzeciwiają się one krajowym przepisom pozwalającym sądowi uwzględnić przedawnione roszczenie banku wobec konsumenta, jeśli wymagałyby tego względy słuszności lub zasady współżycia społecznego.
To oznacza, że TSUE nie bada tu pobocznego problemu, lecz sam rdzeń sporu: czy po upływie terminu przedawnienia sąd może jeszcze „uratować” bankowi roszczenie przeciwko konsumentowi.
W języku praktycznym pytanie brzmi więc tak: czy przedawnienie roszczenia banku naprawdę ma chronić konsumenta, czy jednak można tę ochronę osłabić wyjątkiem opartym na słuszności?
Bo przedawnienie roszczeń banku jest dziś jednym z najważniejszych elementów obrony frankowiczów.
W polskim prawie roszczenia związane z działalnością gospodarczą co do zasady przedawniają się po 3 latach. To wynika z art. 118 kodeksu cywilnego. Tę samą zasadę wprost przywołują także dokumenty TSUE dotyczące polskich spraw bankowych.
W sporach frankowych kluczowe znaczenie ma jednak nie tylko sam trzyletni termin, ale też moment, od którego bankowi ten termin zaczyna biec. W obiegu prawnym i sądowym ugruntował się kierunek, zgodnie z którym początek biegu przedawnienia roszczeń banku wiąże się z chwilą, gdy konsument zakwestionował wobec banku związanie nieuczciwymi warunkami umowy. Taki punkt odniesienia pojawia się także w dokumentach unijnych dotyczących polskich spraw.
W praktyce oznacza to, że jeżeli konsument odpowiednio wcześnie podniósł zarzuty wobec umowy frankowej, a bank zwlekał z pozwem zbyt długo, to roszczenie banku może się przedawnić. A jeżeli tak, to po stronie frankowicza pojawia się bardzo mocny argument procesowy.
I właśnie dlatego sprawa C-753/24 jest tak istotna. Dotyczy ona tego, czy mimo przedawnienia sąd może jeszcze powiedzieć: „tak, ale w tym konkretnym przypadku i tak zasądzę na rzecz banku, bo przemawia za tym słuszność”.
Po stronie banków argumentacja zwykle idzie w kierunku: skoro umowa była nieważna, to klient i tak powinien oddać kapitał, a przedawnienie nie powinno prowadzić do „niesprawiedliwego” skutku.
To argument, który dobrze brzmi z perspektywy ogólnego poczucia symetrii, ale nie można go analizować w oderwaniu od prawa konsumenckiego i funkcji przedawnienia.
Po stronie frankowiczów argument jest inny: bank jest profesjonalistą, tworzy wzorzec umowny, korzysta z zaplecza prawnego i organizacyjnego, a więc powinien także ponosić konsekwencje tego, że dochodzi swoich roszczeń po czasie. Jeżeli konsument ma być realnie chroniony przed skutkami nieuczciwych warunków umownych, to nie można tej ochrony osłabiać przez łatwe „ratowanie” spóźnionych roszczeń przedsiębiorcy.
I właśnie ten konflikt trafił dziś na poziom unijny.
Tak, i to jest jeden z powodów, dla których ten wyrok jest tak ważny.
Nie chodzi wyłącznie o jedną sprawę z Warszawy. Jeżeli TSUE stwierdzi, że dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie krajowym przepisom lub praktyce, które pozwalają uwzględnić przedawnione roszczenie banku wobec konsumenta ze względów słuszności, to będzie to bardzo mocny sygnał dla polskich sądów w całym kraju.
Jeżeli natomiast Trybunał dopuści taki wyjątek, nawet wąsko, banki zyskają nowy argument, by próbować bronić swoich spóźnionych roszczeń.
Skala problemu jest duża. Publicznie przywoływane dane ZBP mówią o około 57,1 tys. spraw wszczętych przez banki przeciwko frankowiczom na koniec marca 2025 r. To oznacza, że wpływ rozstrzygnięcia może dotknąć nie pojedynczych postępowań, ale bardzo szerokiej grupy konsumentów.
Bo wielu frankowiczów nadal myśli, że problem bankowego pozwu ich nie dotyczy, skoro sami już wystąpili przeciwko bankowi albo dopiero planują pozew.
To nie zawsze jest bezpieczne założenie.
Część banków przez ostatnie lata składała własne pozwy przeciwko konsumentom właśnie po to, by dochodzić zwrotu kapitału albo zabezpieczyć się przed zarzutem przedawnienia. Właśnie dlatego problem przedawnienia roszczeń banku przestał być zagadnieniem akademickim, a stał się jednym z kluczowych pól walki procesowej.
Dla klienta oznacza to tyle: nawet jeśli dzisiaj koncentrujesz się wyłącznie na swojej sprawie o nieważność umowy frankowej, musisz myśleć także o tym, jak bank może zachować się później i czy jego roszczenie będzie jeszcze dochodzone w terminie.
Wyrok TSUE w sprawie C-753/24 może więc mieć znaczenie nie tylko dla osób już pozwanych przez bank, ale też dla tych, którzy chcą dobrze zaplanować swoją strategię procesową.
Warto dodać jeszcze jedną rzecz.
Z oficjalnego kalendarza TSUE wynika, że tego samego dnia, 16 kwietnia 2026 r., ma zostać ogłoszony również wyrok w sprawie C-752/24, Jangielak, także rozpoznawanej przez Dziewiątą Izbę i również dotyczącej problematyki przedawnienia roszczeń banku wobec konsumenta. To pokazuje, że dla polskich sporów frankowych ten dzień może mieć naprawdę wyjątkowe znaczenie. Jeżeli oba rozstrzygnięcia pójdą w podobnym kierunku, praktyka sądowa może dostać bardzo wyraźny sygnał interpretacyjny.
To pytanie ma nie tylko wymiar prawny, ale też bardzo praktyczny.
Z jednej strony można powiedzieć: skoro klient dostał kapitał, to bank powinien móc go odzyskać. Z drugiej strony równie prawdziwe jest to, że prawo przedawnienia istnieje po coś. Ma ono dyscyplinować wierzyciela, zapewniać pewność prawa i chronić słabszą stronę przed wiecznym stanem niepewności.
W relacji bank–konsument ten problem jest jeszcze bardziej wyraźny. Bank nie jest zwykłym uczestnikiem obrotu. To profesjonalista, który konstruował umowy, korzystał z przewagi organizacyjnej i przez lata bronił ich ważności. Trudno więc pomijać ten kontekst przy ocenie, czy po upływie terminu przedawnienia powinien jeszcze otrzymać specjalną ochronę „ze względów słuszności”.
Właśnie dlatego wyrok TSUE może być tak doniosły: odpowie nie tylko na pytanie techniczne, ale pośrednio pokaże też, jak daleko sięga ochrona konsumenta w sporach po unieważnieniu umowy frankowej.
Na dziś uczciwa odpowiedź brzmi: jeszcze nie wiemy, jaki będzie sam wyrok, ale już wiemy, że warto się na niego przygotować.
Jeżeli TSUE stanie po stronie konsumentów, bankom będzie trudniej bronić spóźnionych roszczeń odwołaniem do wyjątków opartych na słuszności lub zasadach współżycia społecznego. Jeżeli dopuści takie wyjątki, trzeba będzie bardzo dokładnie analizować, jak szeroko lub wąsko zostały opisane i czy rzeczywiście będą mogły być stosowane w typowych sprawach frankowych.
Niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia jedno jest pewne: przedawnienie roszczeń banku pozostaje jednym z najważniejszych tematów procesowych dla frankowiczów. A wyrok z 16 kwietnia 2026 r. może bardzo mocno wpłynąć na sposób, w jaki polskie sądy będą oceniały takie spory w kolejnych miesiącach.
Jeżeli masz kredyt frankowy, prowadzisz spór z bankiem albo obawiasz się pozwu o zwrot kapitału, sprawa C-753/24 nie jest dla Ciebie abstrakcją.
To jedna z tych spraw, które mogą przełożyć się na realną obronę procesową w tysiącach postępowań. Właśnie dlatego warto śledzić ten wyrok i nie opierać swojej sytuacji wyłącznie na ogólnych hasłach typu „bank i tak zawsze odzyska kapitał” albo „przedawnienie wszystko załatwia”. Praktyka jest bardziej złożona i będzie zależała od dokładnej treści orzeczenia TSUE.
W Vindigo Kancelaria Adwokacka Pietrak & Paździora analizujemy nie tylko same umowy frankowe, ale również roszczenia banków po stwierdzeniu nieważności umowy, w tym zarzut przedawnienia i wpływ najnowszego orzecznictwa TSUE na strategię procesową konsumenta.
Jeżeli masz sprawę frankową i chcesz ocenić, jakie znaczenie może mieć dla Ciebie wyrok TSUE z 16 kwietnia 2026 r., warto przeanalizować dokumenty i przebieg sporu, zanim zrobi to bank.
Partner w Kancelarii Adwokackiej Vindigo Pietrak&Paździora Sp.p. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz Studiów Podyplomowych Uniwersytetu Łódzkiego (Wycena Nieruchomości). Wpisany na listę adwokatów prowadzoną przez Okręgową Radę Adwokacką w Łodzi. Numer licencji: (LOD/Adw/1206)
Kancelaria Adwokacka VINDIGO PIETRAK & PAŹDZIORA SP.P. oferuje kompleksową pomoc prawną dla osób fizycznych oraz podmiotów gospodarczych na terenie całego kraju. Nasza siedziba znajduje się w Łodzi, posiadamy również oddziały w Warszawie, Krakowie i Sieradzu jednak reprezentujemy Klientów przed sądami i urzędami na obszarze całej Polski. Zapewniamy profesjonalizm i poufność każdej prowadzonej sprawy, dbając o najwyższe standardy obsługi Klienta.
Projekt strony Business Hero © 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone | Kancelaria Adwokacka Vindigo Pietrak & Paździora SP.P
